Gaspar Noé'nin 2021 yapımı filmi Vortex, izleyiciyi yaşlanma, hafıza kaybı ve ölüm gibi varoluşsal temallerin derin sularına götürüyor. Film, bunama (demans) teşhisi konmuş bir kadın (Françoise Lebrun) ile onun hasta kalbi ve yazma tutkusuyla boğuşan kocasının (Dario Argento) son birliktelik günlerini konu alır. Çiftin yetişkin oğlu (Alex Lutz) ise ebeveynlerinin giderek zorlaşan durumuna çare bulmaya çalışırken kendi hayatıyla da mücadele eder.

Noé, alışılagelmiş sinematografik tarzından farklı olarak, ekranı ikiye bölerek eşzamanlı gelişen iki bakış açısını sunar. Bu teknik seçim, karakterlerin giderek birbirinden uzaklaşan iç dünyalarını ve yalnızlıklarını güçlü bir şekilde yansıtır. Françoise Lebrun ve Dario Argento'nun performansları son derece gerçekçi ve yürek burkucudur; izleyiciye yaşlılığın ve zihinsel çöküşün acımasız gerçekliğini hissettirirler.

Vortex, bir 'izlemesi kolay' film değil, kasıtlı olarak yavaş tempolu, rahatsız edici ve derinden dokunaklı bir deneyim sunar. Noé, izleyiciyi karakterlerin gündelik mücadelelerinin içine çekerek, sevgi, bakım ve insanlık durumu üzerine düşündürür. Fransız-Belçika-Monako ortak yapımı bu film, geleneksel anlatı yapısından uzak durarak, ölüm ve unutuş karşısındaki insanlık halini çıplak ve şiirsel bir dille anlatıyor. Yaşamın son evresine dair cesur ve samimi bir portre çizen Vortex, izleyenlerde uzun süre silinmeyecek bir etki bırakıyor.